Bogor is een vaste stop voor mensen die in Jakarta aankomen. Het ligt een kilometer of 60 onder Jakarta en is goed te bereiken met de trein. Dus, met m'n spullen gepakt neem ik een Bajaj naar Gambir Station, aan het Merdeka plein. Naar het zuiden sporend in een rijtuig met airco krijg je pas een idee hoe enorm Jakarta is. Na een half uur flink doorrijden zit je nog steeds midden tussen de sloppenwijken. Er komt maar geen eind aan die stad. Dan langzaam, als de trein wat begint te klimmen wordt ook de bebouwing minder. Maar je raakt nooit echt "buiten de bebouwde kom". Bogor zelf, is inmiddels ook flink uit de kluiten gewassen. Het voormalige Buitenzorg is bekend om de Botanische tuinen. En was al in de koloniale periode een toevluchtsoord voor mensen die Batavia ontvluchtten. Maar de connotatie van rust en groen die dat oproept klopt tegenwoordig niet meer. De chaos en vervuiling die Jakarta kenmerkt heeft in een wat menselijker vorm ook in Bogor toegeslagen. De Kebun Raya (grote tuin) zelf is daarom een oase van rust en een fijne plek om even te ontsnappen aan de gekte.
In het oude gedeelte van de tuin staat ook een presidentieel paleis dat vroeger de gouverneurswoning was. De gepleisterde gevels van het paleis zijn het eerste echte wit dat ik in dagen heb gezien. De oude tuin doet wat Engels aan en het is er lekker wandelen langs vijvertjes en met oude bomen omzoomde lanen. Het is alleen te hopen dat de zorg die aan het paleis wordt besteed ook nog eens uitbreiden naar dit gedeelte van de tuin. Het jongere gedeelte van de tuin is een stuk mooier. Je daalt langzaam een heuvel af. Onderweg steek je nog twee vertakkingen van een rivier over. Je kunt er onder meer een cactustuin, een waterplanten terrein en een orchideeënkas bezoeken. En helemaal in het oosten van het park kijk je op tegen een groene heuvel met een restaurant.
Dat ze hier gewend zijn aan Nederlandse toeristen blijkt al uit de kaart. Je kunt er bijvoorbeeld een rijsttafel of poffertjes bestellen. En onderweg in het park wordt ik ook al aangesproken als "gado gado" (wat er toch niet echt vanaf straalt volgens mij). Ik hou het bij een heerlijke fruit-milkshake en een bak koffie (zonder prut!). Het is heel stil in het park maar toch loop je af en toe Nederlanders tegen het lijf. Dat is in alle andere gelegenheden ook zo. Het toeristenseizoen is duidelijk voorbij dus het is overal heel stil. Voordeel is dan dat ik nooit hard hoef te zoeken naar een hotelkamer, maar het is wel jammer dat je niet zo makkelijk contact kunt maken met andere reizigers. Maar zo word ik in ieder geval gedwongen om wat meer Bahasa Indonesia te oefenen. De toeristen die ik spreek doen trouwens allemaal ongeveer dezelfde route dus wellicht kom ik sommige mensen nog een keer tegen. Net als de meeste van hen is mijn volgende stop: Bandung.
TrackBack URI voor deze post
