Guatemala heeft 3 actieve vulkanen en gisteren heb ik er één beklommen. Volcan Pacaya ten zuiden van Guatemala City. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik niet goed voorbereid was voor de beklimming. Niet dat ik op slippers ben gegaan maar het was nogal winderig en koud op meer dan 2500 meter boven nap.

Je kunt normaal gesproken 2 maal per dag naar de vulkaan en de beklimming duurt zeker 3 uur. Je begint te wandelen op ongeveer 800 meter onder de top en het is een tocht van ongeveer 3,5 kilometer. Nou is zo'n vulkaan warm dus er zijn eigenlijk altijd wolken rond de top en omdat het een enorme puist in het landschap is waait het er geweldig hard. Ik schat zo'n 9 beaufort. Maar alle ontberingen ten spijt was het het meer dan waard. In het begin loop je door velden met mais en stukken bos. Dan is het nog lekker warm en heb je nog adem om een paar foto's te maken. Het is enorm stoffig en door de wind komt het vulkanische stof je een dag later nog uit de neus. Als je verder klimt wordt de grond gitzwart. Een Amerikaans stel staakt de beklimming al na 2 minuten! Het begin van de klim is erg stijl maar als je boven de boomgrens komt wordt het minder stijl maar gaat het wel veel harder waaien. Ik weet trouwens niet zeker of het wel de boomgrens is of dat er gewoon geen bomen staan door de uitbarstingen van de vulkaan. De laatste grote eruptie was namelijk in 2000 dus in de tussentijd zullen er geen enorme bomen zijn gegroeid. Maar goed, na een tijdje verdwijnt ook de lage begroeiing en wordt het zo koud dat ik met jas aan zelfs denk aan ophouden. Gelukkig kan ik een trui lenen van een Italiaan en met trui en jas en t-shirt is het net uit te houden. Maar je veters strikken of het knopje van het fototoestel indrukken is geen pretje meer. Soms waait het zo hard dat je even stil moet staan om niet van een kam te waaien. Als je op de grond gaat liggen wordt het opeens stukken warmer. Ik denk dat het niet veel kouder is dan 5 graden maar de gevoelstemperatuur is veel lager.
Als alle begroeiing weg is en je een tijdje door een maandlandschap loopt wordt de helling weer stijler. Bovendien loop je dan alleen nog maar in gruis en stenen. Met elke pas die je doet zak je weer een halve pas terug. Een aantal van onze groep houden het voor gezien. We komen ook achterblijvers van andere groepen tegen. De stenen glijden niet alleen onder je voeten weg maar waaien ook in je gezicht. En dat alles onder een hellingshoek van zo'n 45 graden. Ploegend en hijgend komen we op de top waar de wolken overheen duiken. De stenen stomen maar het het is erg bewolkt. Het rijkt overal naar zwavel en uiteindelijk komen we bij de rand van de hoofdkrater. Het is heel erg moeilijk om iets te zien. Maar als de wolken wegtrekken zien we een heuvel op ongeveer 20 meter waar af en toe een blob steen en lava uit gesprongen komt. Het is fantastisch om te zien maar het is niet wat je verwacht. Geen rode stromen lava of gedonder. Geen duidelijke spuitende krater waar ej in naar beneden kunt kijken. Maar toch is het enorm bevredigend. Ook de afdaling is fantastisch. Op je schoenen door gruis naar beneden skien. Op deze pagina kun je er meer over lezen en zien: http://www.geocities.com/geofferensis/pacaya.html.
Als we terug naar Antigua rijden en de berg af krullen is het al donker. We stoppen langs de weg en de lucht boven de vulkaan is oranje/rood opgelicht. Je kunt zien dat aan de andere kant van waar wij waren enorme stromen lava de berg af glijden als kaas van je tosti. En regelmatig spuit er een klodder gesmolten steen uit de krater. Het is echt ongelooflijk mooi en we staan nog 20 minuten te kijken. Het is moeilijk voor te stellen dat je daar een meter of 20 vandaan bent geweest en dat je niet in de gaten hebt gehad hoe gigantisch het was. Later zijn we met een gedeelte van de groep in Antigua nog een hap wezen eten en rond 10 uur was ik zo moe dat ik bijna van m'n stoel viel. Ik heb nog even m'n tas gepakt voor de volgende dag en ben gaan slapen.