Angst is een slechte raadgever. Ik had voor m'n vertrek besloten om alleen een paar t-shirts en een dun jasje mee te nemen en ik heb het wel 's fris gehad maar tot dusver was dat een goeie beslissing. Maar dankzij alle reizigers die ik onderweg ben tegengekomen kreeg ik het idee dat het 's nachts zo'n 10 graden onder nul zou zijn in San Cristobal. Dus toen ik aankwam heb ik voor 5 euro (ja, ik leer al aardig afdingen) een trui gekocht. Maar het is nu bijna 9 uur 's avonds en ik loop gewoon op m'n slippertjes door de stad. Ik heb dus voor 2 dagen een trui gekocht die ik niet nodig heb.

Maar het kan ook andersom. Ik ben de afgelopen dagen een beetje aan het zoeken geweest of ik nog een aandenken voor mezelf mee wil nemen naar Nederland en nou zijn de akoestische gitaren hier enorm goedkoop. Maar ja, om nou te zeggen dat ik het keihard nodig heb; nee dat niet. Dus ik heb een tijd lopen spelen en praten in een muziekhandel en ze boden mij na een tijd zeuren van mijn kant een schitterende gitaar + koffer voor omgerekend nog geen 160 euro. En wat doe ik? Ik koop het niet! Want ik wilde het voor 150 hebben. Nou, daarmee had ik ze echt beledigd. Jammer, jammer. In nederland ben je voor iets vergelijkbaars het vijfvoudige kwijt. Maar het zou wel weer een hoop gezeul zijn dus ik moet het maar vergeten.
Ik heb de afgelopen dagen sowieso veel tijd in winkeltjes en markten doorgebracht. En je hebt hier de vreemdste combinaties. Zo kunnen ze in een winkel voetballen, gitaren en kippen verkopen. Of geweren, snoep en brood. Of bonen, messen en autoradio's. Ik begrijp er geen hout van. En zelfs als je niet in een winkel bent word je geacht iets te kopen. Overal lopen kinderen rond die poppetjes, kauwgum en dat soort kleine dingetjes verkopen. En ze zijn echt heel zielig maar ik heb het gewoon allemaal niet nodig. Als je dan op je allerbeleefdst zegt dat je niets nodig hebt vragen ze je om een Quetzal (Guatemala) of een Peso (Mexico). Ook als je iemand wilt fotograferen en je vraagt ze netjes of ze er een probleem mee hebben vragen veel mensen om geld. En zelfs kindjes van een jaar of 8 kunnen je al vertellen dat het 1 peso kost en 2 peso voor 3 foto's! Maar niet iedereen vraagt om geld. Sommigen willen niet op de foto omdat ze er bang van zijn. Dat zal wel iets te maken hebben met het vangen van hun geest of zo, tenminste, zoiets heb ik ergens gelezen. Vanmiddag heb ik een foto gemaakt waarop je 2 weggedoken maya-vrouwtjes ziet ergens in een hoekje van de foto. Ik wilde hun helemaal niet fotograferen maar had later pas in de gaten dat ze wegdoken voor mijn toestel. Erg maf allemaal. Daarom vind ik het erg lastig om mensen hier te fotograferen. Ik wil ze niet van een afstand stiekum vastleggen, dat is tegen m'n principes, maar ik wil er ook geen geld voor betalen. Volgende keer neem ik misschien wel een polaroid mee. Dan kun je altijd 2 foto's nemen: 1 voor hun en en voor jezelf. Toch ben ik blij dat ik een analoge camera bij me heb. Met een digitale zit je altijd te klooien met electriciteit, batterijen, te veel licht op de display en noem maar op. Helaas voor jullie zul je daarom wel moeten wachten tot ik de foto's heb laten ontwikkelen. Anders kon ik deze boodschappen van een fotootje voorzien. Nou ja, misschien in de toekomst.